Uit Eigen werk
Manfred Knol
Theo Pronk
Eveline van Dijck
Antoinette Jaegers
Paul Lightfoot
Joris Duijnhoven
Roland van Tulder
Vragen aan Manfred Knol
Manfred Knol is één van de bekendste kappers van Nederland.
Je bent een van de meest creatieve kappers van Nederland. Hoe ben je zover gekomen?
Door mijn enthousiasme en natuurlijk het juiste moment, de juiste plek en de juiste mensen. Tijdens mijn opleiding was ik zeker geen hoogvlieger. Kappersopleidingen zijn dodelijk voor creativiteit. Maar stel: je doet iets eigenlijk continue op 'een verkeerde manier' dan is dat dus eigenlijk jouw techniek. Sommige dingen kun je maar op één manier goed doen en op duizend manieren fout. Die duizend foute manieren zijn interessant, die weerhouden mij ervan om met de grote massa de 'goede' manier te perfectioneren. Zo heb ik mijn eigen stijl en visie ontwikkeld en daar ben ik hier eigenlijk nooit mee klaar. Haar is een prachtig materiaal 'an sich'. Maar er zijn zoveel meer aspecten in het kappersvak die mij aanspreken; de psychologie, de presentatie, mode noem maar op. Ik heb meer dan 10 jaar voor Sebastian International in Amerika gewerkt. Sebastian is een modehuis met de focus op haar.
In Amerika was je een van de sterkappers die constant reisde en op podia stond. Waarom ben je teruggekeerd naar Amsterdam?
In Amerika geldt het recht van de sterkste, degene met de grootste mond heeft en krijgt gelijk. Mijn eerste haarshow in Chicago was als een jongensdroom. Ingevlogen worden, modellen voorbereiden, het podium op, de stad in en niet weten waar je wakker wordt de volgende dag. Rock and Roll!!! Geloven in jezelf en dat uitstralen is een goed begin. Maar toen ik ter voorbereiding in L.A. getraind werd, werd er aan de poten van mijn stoel gezaagd en moest ik na alles wat ik geleerd had helemaal opnieuw beginnen. Ik werd gedrild, gecheckt, en continue op mijn huid gezeten. Ik haatte mijn trainer die inhoud, techniek, creativiteit, productkennis, kleurkennis, kijk op mode, presentatie, en het enthousiasme van het publiek beoordeelde. Het was nooit genoeg. In L.A. werk je niet als kapper maar ben je kapper. Je eet drinkt en doet...als kapper!
Terugkomend in Nederland wilde je heel graag een eigen bedrijf.
Bij Sebastian Int. trainde ik trainers die de laatste haarmode-collecties presenteerden, hielp mee aan het ontwikkelen van cursussen en scoutte nieuw talent. Alles ging om de buitenkant. Hoe zien de modellen eruit, hun haar, hun make-up, hun kleding, hun choreografie. Hoe ziet de locatie eruit, welke muziek laten we horen? Dit hele circus ging ieder seizoen de hele wereld over en moest er continue 6 maanden hetzelfde uitzien. In een kapperszaak is het anders. Daar probeer je de innerlijke mens aan de buitenkant vorm te geven. Iedere klant heeft een kader en daarbinnen mag je creatief zijn. Begrenzingen werken bij mij stimulerend op mijn creativiteit. Na al dat gereis van de ene naar de andere metropool kwam ik op het punt dat de binnenkant van mijn vak me meer aantrok dan de buitenkant. Dus werd ik eigenaar van de Haarhemel. Een heerlijke kapperszaak in het hart van de Amsterdamse Jordaan. En nu heb je veel personeel en een bekende klantenkring. Toch bleek het managen van een eigen bedrijf je vies tegen te vallen. Hoe was dat voor je creativiteit? Ik wilde de ideale kapperszaak gaan neerzetten. Kortom ik had er zin in. Binnen no time was de magie van de reizende ster-kapper aan gruzelementen. Ik was ineens bezig met administratie, planningen, ziekmeldingen, teammeetings. You name it. Ik kan heel goed knippen, maar niet met allerlei problemen aan mijn kop. Dat is voor mijn creativiteit niet goed. Dus: what to do? Dit kon ik niet alleen. Maar zie hier; in de kapperstoel ontmoette ik Joyce. Intussen hebben wij samen een dochtertje en een jongetje zit eraan te komen. We zijn samen een goed team.
Wat maakt dat je de allerbeste wilt zijn?
In mijn vak is het hebben van een visie essentieel. Niet alleen weten wat mooi is of juist niet, maar vooral ook waarom. Haar is een vezel dat je kunt bewerken en waar je vervolgens iets van kunt maken. Je kunt het benaderen als een ontwerper. Heb je plannen voor de toekomst, vaktechnisch gezien?
Ik wil mijn eigen wereld creëren waar ik met iedereen mijn passie voor haar deel. Ik heb het gevoel dat ik mijn doel nader.
Zie ook: www.haarhemel.nl
Vragen aan Theo Pronk
Theo Pronk is financieel interim-manager bij Stage Entertainment van Joop van den Ende.
Je bent al een tijd een welkome gast van Carnac. We hebben je leren kennen in een periode dat je 'in between' two jobs zat en een sabbatical had genomen. Wat was je werkstatus in die tijd?
Ik ben financieel directeur geweest van een aantal ondernemingen o.a. een telecom bedrijf en investeringsmaatschappij. Ik werkte zowel in een vast dienstverband als interim. Toen begon het vrije leven. Je wilde iets anders, maar wist niet precies wat? Hoe is je zoektocht verlopen? Omdat de buitenlandse organisatie waar ik voor werkte haar vestiging in Nederland ophief raakte ik mijn vaste baan kwijt. Ik ben toen aan een opleiding coaching bij Carnac begonnen en heb de tijd genomen om me te verdiepen in en me open te stellen voor de menselijke kant van het leiderschap. In mijn leidinggevende positie vond ik de menselijke kant van het vak altijd net zo belangrijk. Ik had behoefte de hele finance wat meer los te laten en de human resource kant wat meer te ontwikkelen. Maar tijdens de opleiding ontdekte ik dat ik de finance niet los wilde laten en zocht naar een combinatie tussen die twee. In een nieuwe baan wilde ik graag die twee sterke kanten van mijzelf combineren. Om dat op de arbeidsmarkt te vinden was best lastig maar ik wilde geen concessies doen. In die tussentijd deed ik een aantal interim opdrachten en zo werd het me steeds duidelijker wat ik echt wilde. Dat is tevens het fijne van een interim klus, dat je heel snel ziet wat je wel en niet leuk vindt binnen een organisatie.
En daarna vond je toch die fel begeerde baan. Wat doe je nu en hoe is het nu met je?
Ik ben financieel interim-manager bij Stage Entertainment van Joop van den Ende. Vroeger was ik eindverantwoordelijke waardoor ik alle touwtjes in handen had. Nu ben ik een onderdeel van een groter team waarbij ik rapporteer aan de directeur boven mij. Met wat meer afstand probeer ik op een adviserende manier de wijzigingen die ik zou hebben door gevoerd als eindverantwoordelijke aan te geven. Dat is een heel andere manier van opereren.
Je werkt hard en je bent ook nog coach van een micro-entrepreneur van HandsOn Microkrediet. Wat heeft je doen besluiten om dit vrijwilligerswerk te gaan doen?
Ik vind het leuk om met jonge mensen te werken en ze te helpen ondernemer te worden. Je ziet vaak dat creatieve mensen goed bezig zijn met hun vak en het ondernemen een beetje vergeten. Het is spannend om betrokken te zijn bij de start van een nieuwe onderneming en ik denk dat ik een toegevoegde waarde heb. Een andere reden is dat ik het belangrijk vind het ondernemerschap in Nederland te stimuleren, want er komen hier veel minder ondernemers bij dan in andere landen. Ik wil graag mijn bijdrage leveren om micro-entrepreneurs te ondersteunen bij het op starten van hun eigen bedrijf. Daar haal ik veel voldoening uit.
Vragen aan Eveline van Dijck
Eveline van Dijck is documentairemaakster bij de Humanistische Omroep. Zij houdt zich bezig met langlopende projecten waarbij ze mensen lange tijd volgt, soms jaren.
Wat is jouw drive om een verhaal over mensen over te brengen via het beeld?
Ik ben gefascineerd door en geïnteresseerd in mensen die in bijzondere omstandigheden overeind blijven en toch iets van hun leven weten te maken. Met als achterliggende gedachte: zo kan het ook. Je filmt altijd mensen en hun (levens)verhaal. Dat maakt jouw hoofdrolspelers altijd kwetsbaar.
Hoor je achteraf wat het met hun gedaan heeft?
Ik houd altijd contact. Het filmen werkt als een vergrootglas waardoor mensen een andere kijk krijgen op hun situatie. Het kan voor hun soms heel verhelderend werken. Daarbij krijgen ze na uitzending ook vaak begrip van hun omgeving en warme reacties.
Hoe vind je het om jouw onderwerp tot op het bot te ontleden? Ik denk bv. aan de transseksueel die bij zijn vrouw bleef en verder als vriendinnen door het leven gingen.
Ik probeer het proces zo waarheidsmogelijk weer te geven. Je spreekt van te voren af dat de betrokkenen zich moeten weten te vinden in het eindproduct. En zij krijgen het altijd van te voren te zien, waardoor sommige scènes kunnen sneuvelen. Dat is soms jammer, maar ik heb er altijd begrip voor.
Ik kan mij de documentaire herinneren die je maakte over je een getraumatiseerde vluchtelinge uit Somalië die je ontmoette en die je daarna drie jaar hebt gevolgd: Vanaf het moment dat ze in Nederland aankwam, zij jaren in de veronderstelling leefde dat haar vier kinderen waren vermoord, jij de speurtocht naar haar kinderen ondersteunde, ze uiteindelijk op een na werden gevonden en vervolgens bij de gezinshereniging in Nederland betrokken raakte. En dat allemaal filmde. Dat gaat verder dan een leuke documentaire maken. Je raakt dan persoonlijk betrokken bij het wel en vooral wee van deze vrouw. Hoe zie je jouw functie in dat geheel?
Wil je iets tot stand brengen dan gaat het altijd over het geven en ontvangen van vertrouwen. Als betrokken buitenstaander wordt ik soms gezien als vertrouwenspersoon waar ze gebruik van gaan maken. Ik kom vaak in situaties waarbij je iets kunt doen omdat je toevallig de weg kent. En als journalist heb ik ook een andere betrokkenheid. Soms film ik dan niet en mis ik het beeld, maar dat kan ik later wel weer inzetten. Dat betaalt zich altijd terug, waardoor de film aan intensiteit wint en beide partijen uiteindelijk blij zijn met het resultaat.
Documentaires van Eveline van Dijck:
'Anders bekeken'. (Over een transseksuele relatie) 1993
Het vervolg daarop: 'Gewoon Liefde' (2006)
'Het zijn echt mijn kinderen' (Over een Somalische vluchtelinge op zoek naar haar kinderen) 2004
'Ik ben Ayaan' (2006)
Vragen aan Antoinette Jaegers
Antoinette Jaegers is Hoofd Mens en Organisatie bij het nieuw opgerichte (01-01-06) Waternet.
Daarvoor was zij Hoofd HRM bij Waterleidingbedrijf Amsterdam (WLB)
Jullie zijn na een grote fusie tussen WLB (Waterleidingbedrijf Amsterdam) DWR (Dienst Waterbeheer en Riolering) bezig aan een enorme efficiëntieslag. Wil je iets vertellen over het proces?
WLB bestond uit 600 fte, DWR uit 1100. DWR is zelf ook een fusiebedrijf. Eind negentiger jaren is dit bedrijf ontstaan uit het Waterschap AGV (Amstel, Gooi en Vecht) en de Dienst Riolering van de gemeente Amsterdam. In de praktijk hebben we te maken met drie oorspronkelijke bedrijven. Een dergelijk fusie wordt voor een belangrijk deel ingegeven door efficiency voordelen en twee andere redenen: milieu en werkge-legenheid.Wat betreft milieu; het is een politieke wens om de waterketen 'te sluiten'. Er worden op termijn voordelen voorzien voor het milieu door het in een hand houden van het beheren van de watercyclus. Wat betreft werkgelegenheid: Drinkwaterbedrijf was krimpend,de afname van drinkwater neemt verder af. DWR daarentegen is groeiend. Enerzijds door de toenemende vraag naar dijkbescherming ed. en anderzijds omdat ons bedrijf rioleringstaken van gemeenten wil gaan overnemen. Voor medewerkers van de beide bedrijven biedt de fusie dus volop kansen. In het fusieproces hebben we de vorming van de afdeling M&O naar voren getrokken. De gedachte was dat de afdeling zelf enigszins gevormd en gesetteld zou zijn als het fusieproces voor de rest van de organisatie van start zou gaan. Daarom is in oktober 2005 het afdelingshoofd benoemd en kon gestart worden met de vorming van de afdeling. Het hele jaar 2006 zijn we vervolgens van deadline naar deadline geraced. Behalve het doel om in 2006 de fusie te realiseren was er nog een stok achter de deur.
Op 1 oktober zouden alle collega's van het oude WLB-hoofdkantoor van de Arlandaweg hun intrek nemen in de Spaklerweg, het nieuwe Waternet hoofdkantoor.
Wat is de invloed geweest voor jouw mensen tijdens en na de fusie?
Positief: Nieuwe collega's, nieuwe kansen en nieuwe ideeën wordt door velen als positief ervaren.
Vanuit professioneel oogpunt is een dergelijke fusie ook een kans uit duizenden om mee te mogen maken.
De werkdruk heeft voor sommigen ook het saamhorigheids-gevoel opgeleverd waar je in een normale situatie veel meer tijd voor nodig zou hebben.
Negatief: Het fusieproces heeft voor de hele afdeling enorm veel stress en werkdruk gegenereerd.
Ook binnen de organisatie en die mensen richten hun negatieve gevoelens dan toch zich al snel op M&O.
Wat betekent het voor jou als manager van een afdeling waar het product heel mensgericht is om een dergelijke omslag te maken?
Het product maakt niet zoveel uit. Ook op een afdeling met een mensgericht product kunnen we de cultuuromslag maken die het bedrijf voorstaat. Sterker nog: we zouden het voorbeeld moeten kunnen zijn. Wat betreft het managen van het proces heb ik er altijd voor gezorgd dat het hoogste niveau in de organisatie zichtbaar en hoorbaar zijn waardering heeft uitgesproken voor het werk dat op mijn afdeling gebeurde. Zowel in woorden als in daden.
Kun jij een inschatting maken hoeveel tijd je nodig hebt voor alles weer helemaal op rolletjes verloopt?
Zoals gezegd was 2006 een jaar van hollen en vliegen. In 2007 gaan we tijd maken voor het stroomlijnen van het proces en voor het verbeteren van de onvolkomenheden. Het is de bedoeling dat we 1 januari 2009 op formatie zijn en de afdeling hebben staan. Dat betekent ook dat we de werkprocessen opnieuw gaan beschrijven en mogelijk weer zaken moeten veranderden.
Fusies zijn aan de orde van de dag. Heb jij tips voor collega's die een samenwerkingsproces aan het
voorbereiden zijn?
Zorg dat je in het proces voorop loopt en niet tegelijk met de rest van de organisatie in de 'fusieperikelen' zit. Zorg ervoor dat er vanuit de top waardering wordt uitgesproken voor het werk op je afdeling. Dat werkt enerzijds motiverend voor je afdeling en anderzijds dwingt het de top ook om stil te staan bij wat het nou daadwerkelijk betekent aan werkzaamheden!
Vragen aan Paul Lightfoot
Paul Lightfoot en zijn vrouw Sol Léon zijn de toonaangevende choreografen van het Nederlands Dans Theater. Twee jaar geleden werd hen gevraagd naast choreografie ook een deel van het management op hun schouders te nemen. Voor zij deze beslissing namen kozen zij eerst voor een sabbatical jaar. In die tijd liet met name Paul zich coachen door Carnac. Hieronder vertelt hij over die tijd:
Ik herinner me dat je het moeilijk vond om een jaar zonder het NDT door het leven te gaan. Tenslotte werkte je er 18 jaar. Wat vond je het moeilijkst?
Ik was bang voor de verandering in mezelf. Ik wist zeker dat er veel zou gaan veranderen. Toen we eenmaal de stap hadden gezet bleek het heel gemakkelijk. Het was een avontuur om los van het gezelschap andere dingen te plannen.
Wat deed je met je vrije tijd?
Ik had helemaal geen vrije tijd. We zijn door blijven werken en deden nieuwe dingen met ons leven en met de dans. We hebben wel meer tijd genomen voor onze dochter. Ik droomde daarvoor altijd van minstens drie maanden Cuba. Uiteindelijk is de reis meer naar binnen gegaan. We hebben veel tijd besteed aan ons privé-leven en werkten op onze eigen manier en bepaalden onze eigen tijd.
Je werd in dat jaar gevraagd om bij internationale balletgezelschappen te werken. Je hebt de mooiste opdrachten gehonoreerd. Tegelijkertijd ontving je samen met Sol een aantal internationale prijzen. Buiten de erkenning die je kreeg voor jarenlang hard werken, voelde je je ook ineens heel vrij om misschien wel helemaal niet bij het NDT terug te keren. Hoe ben je daar mee om gegaan?
Verantwoordelijkheid heeft twee kanten. Voor ons werkte de positieve kant. Op een creatieve manier zagen we twee treinen, wijzelf en het NDT. Onze verandering was een hele goede input, ook voor het NDT. De prijzen waren een enorme erkenning voor onze carrière waarmee we weer terugkeerden bij het gezelschap. Daardoor hadden we een gevoel van onafhankelijkheid, los van het NDT.
Vrijheid geeft creativiteit. Je mogelijkheden lijken vooral internationaal onbeperkt. Waarom koos je ervoor terug te keren bij het nd in plaats van freelance door te gaan?
Hans van Maanen zegt altijd dat je geen choreograaf kunt zijn zonder huis. Voor ons werkt creativiteit met een vaste basis veel gemakkelijker. Freelance zijn is veel harder werken. De omstandigheden zijn hier optimaal voor ons. Je hebt meer tijd om dieper op processen in te gaan. Het was voor ons daarom een vanzelfsprekende keus. Ook de nieuwe directeur Anders Hellstrom was een goede reden om terug te gaan.
In die tijd dat ik je coachte heb je samen met Sol van jullie naam een merk gemaakt. Het merk Lightfoot/Léon sterker maken was een interessante draad die door alle gesprekken heen liep. Heb je daar uiteindelijk voordeel van gehad?
Helemaal. Het was een van de belangrijkste dingen van de sabbatical. Het heeft voor ons heel goed gewerkt. Daarvoor waren we privé wel een paar, maar werden we nog te veel los van elkaar gezien. Het resultaat heeft geleid dat we nu helemaal samen werken en naar buiten treden.
Tenslotte: Hoe gaat het nu met je? Is er iets veranderd in je stijl van leidinggeven? En in vergelijking met voor je sabbatical, hoe voel je je nu verbonden met het NDT?
In het coachingstraject hebben we geconstateerd dat we vooraf vóór het NDT werkten. Nu werken we mét het NDT. Alleen dat kleine woord maakt een wereld van verschil. We hebben een eigen identiteit en voor het gezelschap werken we naast hen. We blijven sterk verbonden, niet uit afhankelijkheid maar omdat we ons van binnen sterk voelen!
Vragen aan Joris Duijnhoven
Joris Duijnhoven is oprichter van de site yoga.tv
Joris, je bent van een goedbetaalde baan overgestapt naar het onzekere bestaan van een ondernemer. Wat heb je hiervoor gedaan?
Na mijn studie bedrijfseconomie heb ik eerst een tijdje gewerkt bij de Rabobank op een afdeling waar in aandelen en opties werd gehandeld. Daarna heb ik ruim 4 jaar bij ING Barings gewerkt als Organisatie Adviseur voor de afdeling Treasury. Vervolgens ben ik bij CMG terecht gekomen en heb daar als Business Consultant aan verschillende ICT projecten meegewerkt. De laatste tijd was ik freelance consultant op het gebied van Treasury en ICT.
Wat heeft je doen besluiten om voor jezelf te beginnen?
Ik besefte dat ik nooit bewust had gekozen voor het werk waarin ik terecht was gekomen. Via via kwam ik bij de Rabobank terecht. Het leek me een goed bedrijf waar ik veel kon leren en carrière kon maken. Vervolgens kwam ik een bekende tegen die bij ING Bank werkte en zo rol je van het één in het ander en ontwikkel je in een bepaalde branche. Dat biedt kansen maar beperkt tegelijkertijd ook je mogelijkheden. Op een bepaald moment ben ik mij toch gaan afvragen of dit het nou was.
De omslag kwam na een cursus video en montage, dat vond ik pas echt leuk. Samen met een vriend hebben we toen een bedrijf opgezet in video/reclame producties voor het internet.
Ik begrijp dat je de stap naar de nieuwe media genomen hebt. Wat is je motivatie?
Er gebeurt ontzettend veel op het gebied van nieuwe media. Televisie en internet groeien steeds meer naar elkaar toe. Binnenkort kijkt iedereen televisie op zijn mobiel. De kijker kan interactief meedoen met programma's of maakt de uitzending zelf bij YouTube. De mogelijkheden om nieuwe doelgroepen te bereiken zijn enorm toegenomen en de kosten van productie zijn gedaald. Daardoor ontstaan er nieuwe themakanalen die gericht zijn op specifieke doelgroepen (narrowcasting).
YogaTV is zo'n startend themakanaal. Ik denk dat de behoefte aan mentale en fysieke ontspanning door drukte en stress enorm gaat toenemen. YogaTV moet een plek worden waar je echt tot rust komt, in je eigen omgeving en op het moment dat jij dat wilt.
Verder houd ik me ook bezig met webTV voor bedrijven. Grote bedrijven die een eigen (web)televisie station starten. Zodat werknemers de bestuurders wat vaker zien en horen, waardoor ze zich meer betrokken voelen bij het bedrijf. Dit kan ook een platform zijn waar werknemers elkaar inspirerende verhalen kunnen vertellen.
Heb je voorbeelden van ondernemingen in je hoofd die je gebruikt voor je eigen bedrijf?
Fabchannel.com vind ik een mooi voorbeeld. Op hun site worden concerten uitgezonden van Paradiso en de Melkweg. Een goed ontwikkelde site waar jonge bands de kans krijgen om zichzelf wereldwijd te promoten.
Waar loop je als startende ondernemer tegenaan? En had je dat voorzien?
Als ondernemer ben je met ongelofelijk veel verschillende dingen bezig. Bijvoorbeeld het schrijven van een brochure, de layout van een website, video opnames en montage maar ook technische vraagstukken zoals de keuze van servers en software en de conversie van videobestanden. Ik maak gebruik van experts maar ik wil het eigenlijk altijd zelf ook weten. Ik had dit wel voorzien en het maakt het ondernemerschap juist heel interessant. Vroeger zag ik mezelf als een klein radertje in een heel groot uurwerk, nu ben ik zelf het uurwerk.
Hoe zie je je toekomst? Waar droom je van?
Ik hoop dat mijn bedrijf Blacklemon.nl een succes wordt en dat ik nog veel creatieve multimedia projecten kan gaan doen. Verder zou het leuk zijn als YogaTV mensen echt positief kan beïnvloeden. Stel nou dat iemand door een ontspanningsoefening op YogaTV zo in balans is dat hij of zij daardoor slaagt voor een mondeling examen, of zich sterk genoeg voelt om die ene persoon mee uit te vragen of minder stress heeft tijdens het repareren van een dakgoot!
Zie ook: www.yogatv.nl
Vragen aan Roland van Tulder
Roland van Tulder was drie jaar geleden nog directeur van een onderneming met veel personeel: uitgeverij Intercard
Wil je iets vertellen over Intercard?
Uitgeverij Intercard is een bedrijf dat zo'n 35 jaar geleden door mijn vader is gestart. Een familiebedrijf waar mijn broer en ik in 1992 ingestapt zijn. Het is een dynamisch bedrijf dat wenskaarten uitgeeft. Mijn broer en ik hadden beide een grafische opleiding gevolgd en toen we erin stapten hadden we al een paar jaar ervaring in de reclame branche. Dat was absoluut een goede basis voor Intercard. Na 4 jaar is mijn vader er uit gestapt. Het bedrijf is in al die jaren in omvang en omzet ruim verdubbeld. Door die snelle groei (meer collecties, 5 buitenlandse vestigingen en ruim 100 werknemers) waren de werkzaamheden wel behoorlijk veranderd. Het managen van het bedrijf eiste steeds meer tijd en daardoor was er steeds minder ruimte voor creatie door onszelf. Zelf ben ik altijd creatief geweest en daardoor waarschijnlijk een beetje doodgebloed, wat zich uiteindelijk uitte in een soort van burn-out. Na coaching heb ik uiteindelijk de moeilijke beslissing durven nemen om uit dit familie-bedrijf te stappen. Het leek voor mij de enige mogelijkheid om in de toekomst toch mijn creatieve gevoelens de ruimte te geven.
Heb je erg moeten wennen aan dat gevoel van niets moet en alles is mogelijk?
Het heeft me bijna een half jaar gekost om tot de beslissing van afscheid nemen te komen. Maar uiteindelijk viel er een zware last van mij af. De meeste moeite heb ik nog steeds met de 'eenzaamheid'. Ik had altijd mijn broer naast me en collega's om me heen. Plotseling was ik alleen. Het heeft wel enige tijd geduurd voordat ik de mogelijkheden van die vrijheid ging inzien.
Wanneer heb je ontdekt dat je ook als fotograaf succesvol kon zijn?
Misschien bevalt de ongebondenheid wel zo goed dat ik ga freelancen of interim klussen ga doen. Ik heb 19 jaar lang in een 'vaste' structuur gezeten, wat zijn voor- en nadelen heeft. Eerst ga ik loskomen van die structuur en genieten van de vrijheid. Een mens is echter plooibaar en past zich altijd weer aan, dus dat zal mij ook wel lukken.
En toen naar de academie. Was het moeilijk om je weer aan te passen en je te onderwerpen aan een leerproces?
De enige manier om een nieuw vak goed te leren is door er vol in te gaan en dat wilde ik ook graag. De Fotoacademie Amsterdam was daarom niet zo'n moeilijke keuze. Door de verkoop van mijn aandeel in Intercard had ik ook de financiële mogelijkheid om er vol in te gaan. Gelukkig zijn veel studenten op deze 'private' academie al wat ouder, hebben ze wat gespaard en zijn ze erg gemotiveerd. Door mijn ruime werkervaring ben ik goed georganiseerd en erg gedreven waardoor het aanpassen en onderwerpen aan een leerproces wel meeviel.
Heb je door de fotografie een nieuwe passie ontdekt?
Al aan het einde van het eerste jaar merkte ik dat fotografie de 'kunstrichting' is waarin ik me helemaal kan uiten. Ik heb me tijdens mijn studie gespecialiseerd in reclame- en studio-fotografie. Daarnaast ligt mijn passie bij illustratieve fotografie. Ik schets en noteer al jaren al mijn ideeën in notitieboekjes. Een aantal van die ideeën heb ik al uitgewerkt, maar ik zit nog steeds vol ideeën. Hoe ziet jouw nieuwe leven er in de toekomst uit? Ik studeer in mei definitief af aan de academie. Omdat je in het laatste jaar minder les hebt ben ik sinds een half jaar ook begonnen met commerciële opdrachten. Ik heb een groot zakelijk netwerk en met mijn commerciële en zakelijke ervaring gaat het me zeker lukken om een leven als zelfstandig fotograaf op te bouwen. Om commerciële opdrachten binnen te halen heb ik veel noodzakelijke apparatuur aangeschaft en sinds 1 december heb ik mijn eigen ruime studio in Amsterdam. Als beginnend studiofotograaf laat ik je graag mijn portfolio en studio zien.
Zie ook: www.rolandvantulder.nl